Το “ΟΧΙ” και το έπος του ’40 ήταν η συνέχεια του “Μολών Λαβέ” και του “Ελευθερία ή Θάνατος”

Κάποτε οι Έλληνες είπαν «Μολών Λαβέ» και υμνήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων διότι άλλαξαν την ιστορία της Ευρώπης.
Κάποτε οι Έλληνες φώναξαν «Ελευθερία ή Θάνατος» και ενέπνευσαν με τα ιδανικά του αγώνα τους όλο τον πολιτισμένο κόσμο.
Κάποτε, σαν σήμερα, στις 28 Οκτωβρίου 1940, οι Έλληνες είπαν «ΟΧΙ» στους Ιταλούς και άλλαξαν τη ροή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Με τις μάχες του απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα υποχρέωσαν τον Ουίνστον Τσώρτσιλ να παραδεχθεί ότι «μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν ως ήρωες. Από ‘δω και πέρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Εκείνο το «ΟΧΙ» του 1940 επιβεβαίωσε ότι στο dna μας βρίσκεται η αγάπη για την ελευθερία, για την πατρίδα, για τα ιδανικά που στις μέρες μας θεωρούνται δεδομένα και ίσως γι’ αυτό χάνουν τη λάμψη τους στα μάτια κάποιων.
Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Γι’ αυτά τα ιδανικά, κάποιοι πρόγονοί μας έδωσαν τη ζωή τους. Θυσίασαν τα πάντα για να μπορούμε εμείς, να θεωρούμε αυτονόητα όσα διεκδίκησαν εκείνοι με τους αγώνες τους.
Έχουμε υποχρέωση απέναντί τους να φωνάξουμε κι εμείς «ΟΧΙ» σε κάθε προσπάθεια υποδούλωσης της πατρίδας μας.
Διότι χωρίς πατρίδα δεν θα υπάρχουμε εμείς, ούτε η οικογένειά μας.
Όπως, άλλωστε είπε και ο Μακρυγιάννης «πατρίδα να θυμάσαι και να τιμάς αυτούς που σε ανέστησαν και σ’ έκαναν πατρίδα».
Έχουμε υποχρέωση απέναντί τους να φωνάξουμε κι εμείς «ΟΧΙ» σε κάθε επιχείρηση για υποδούλωση της ζωής μας.
Διότι όπως είπε και ο Ρήγας Φεραίος «όποιος συλλογάται ελεύθερος, συλλογάται καλά».
Έχουμε υποχρέωση απέναντί τους να φωνάξουμε κι εμείς «ΟΧΙ» στον φασισμό, όποιο προσωπείο και αν φοράει.
Διότι μόνο μέσα από τον σεβασμό στα δικαιώματα κάθε συνανθρώπου μας, υπάρχει ελπίδα να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.
Χρόνια πολλά, Ελλάδα μας!