Η έξαρση του κορωνοϊού μέσα στον Αύγουστο επανέφερε στην επικαιρότητα τον ρόλο των ασφαλιστικών εταιρειών στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Σε μία περίοδο που οι πολίτες χρειάζονται περισσότερο από ποτέ τα ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα, τα οποία χρυσοπληρώνουν, στην πράξη διαπιστώνουν ότι οι εταιρείες τους ασχολούνται μόνο με την ενημέρωσή τους για την πρόληψη της νόσου.
Η προσφορά των ασφαλιστικών εξαντλείται σε συστάσεις και οδηγίες. Σε συμβουλές. Καλύπτουν τα πάντα, εκτός από τα έξοδα για τον κορωνοϊό. Ακόμα και για το μοριακό τεστ μάς απάντησαν αρνητικά τα ιδιωτικά θεραπευτήρια όταν ρωτήσαμε για κάλυψη από τα ασφαλιστικά προγράμματά μας.
Και σα να μην έφτανε αυτή η συμπεριφορά απέναντι σε χιλιάδες ασφαλισμένους, η προσεχτική ανάγνωση των όρων σε διάφορα προγράμματα σου δίνουν την εντύπωση της απάτης. Υπάρχει, για παράδειγμα, ασφαλιστική που διαφημίζεται μέσω της εμπλοκής της στον αθλητισμό. Και όταν πιάνεις στα χέρια σου ένα από τα προγράμματά της σού ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Στις εξαιρέσεις διαβάζεις ότι δεν καλύπτονται τα νοσοκομειακά έξοδα και η μεταφορά όταν υπάρχει «συμμετοχή σε αγώνες, συναγωνισμούς και στοιχήματα ταχύτητας με μηχανικά μέσα, προπονήσεις ή αγώνες επαγγελματικών ή ερασιτεχνικών αθλητικών σωματείων πυγμαχίας, κάθε μορφή πάλης ή πολεμικών τεχνών, καταδύσεις, αναρριχήσεις και αεροπτερισμό». Άραγε, η πυγμαχία δεν είναι ολυμπιακό άθλημα; Η πάλη; Το τάε κβο ντο; Το καράτε; Οι καταδύσεις; Η αναρρίχηση; Ερωτήματα που προκύπτουν από όρους ασφαλιστικών προγραμμάτων, τα οποία συγκρούονται με τις δημόσιες τοποθετήσεις περί στήριξης του αθλητισμού. Εκτός και αν υπάρχουν εξαιρέσεις…
