Με μία συγκλονιστική ομιλία, που ξεχείλιζε από συναίσθημα και εξέπεμπε την πρόδηλη συγκίνησή του, ο Μιχάλης Καρλούτσος ευχαρίστησε όσους τους άνοιξαν τα μάτια της καρδιάς και τον οδήγησαν στην αγκαλιά του Ιησού Χριστού, τον οποίο θα υπηρετεί εφεξής την Ιερά Μητρόπολη του Μεξικού, καθώς την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’, που προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην πόλη του Παναμά, χειροτόνησε Διάκονο τον μέχρι τότε Υποδιάκονο, Μιχάλη Καρλούτσο.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Έλληνας ομογενής, που έφτασε να υπηρετεί στον Λευκό Οίκο ως Υπεύθυνος Πρωτοκόλλου, αναφέρθηκε στα πρόσωπα και στα γεγονότα που καθόρισαν τις αποφάσεις του. Αποκάλυψε ότι από παιδί, όταν οι συνομήλικοι του υποδύονταν τον γιατρό και τον δικηγόρο, εκείνος έκανε τον ιερέα.
Στη συνέχεια, ο Μιχάλης Καρλούτσος ευχαρίστησε όσους τον στήριξαν στην πορεία της ζωής του και τον βοήθησαν να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Ιησού Χριστού, για να κάνει αυτό που έκανε πάντα. Να διακονεί τους πιστούς, δηλαδή, να βοηθά τον κόσμο.
«Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατοι, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,
Στέκομαι σήμερα ενώπιόν σας, ανάξιος, για να ανταποκριθώ στο κάλεσμα να διακονήσω ως διάκονος στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Κι όμως, με ταπείνωση αναγνωρίζω ότι αυτή η ευλογία είναι καρπός του μόχθου άλλων, που εργάστηκαν σκληρά πολύ πριν από εμένα, και ότι εγώ δεν είμαι παρά θεματοφύλακας αυτής της παρακαταθήκης.
Γνωρίζω ότι η πορεία μου προς αυτή τη στιγμή ξεκίνησε στην πραγματικότητα με τον πρώτο Μιχαήλ Καρλούτσο, τον παππού μου, ο οποίος υπηρέτησε την Εκκλησία όσο καλύτερα μπορούσε, ενώ χήρεψε σε νεαρή ηλικία και μεγάλωσε μόνος του έξι παιδιά. Ο πρόωρος θάνατος της αγαπημένης μου γιαγιάς Όλγας και ο τρόπος με τον οποίο ο –μερικές φορές σκληρός– κόσμος και μια εκκλησιαστική ηγεσία, που συχνά στερήθηκε ευαισθησίας, αντιμετώπισαν τον παππού μου, συνέβαλαν στο να διαμορφώσουν τον πατέρα μου στον Πατέρα Αλέξανδρο που όλοι γνωρίζετε σήμερα. Έγινε ο πιο γνωστός Ορθόδοξος ιερέας στον κόσμο, σε πλήρη αντίθεση με τον παππού μου, που υπήρξε ένας από τους αφανείς αλλά αφοσιωμένους εργάτες.
Οι σπόροι της δικής μου διακονίας στην Εκκλησία σπάρθηκαν και καλλιεργήθηκαν μέσα από τις ιστορίες του παππού μου που μετακινούνταν από ενορία σε ενορία, μέσα από την πορεία του πατέρα μου που έφτασε σε ύψη αδιανόητα –ιδιαίτερα για έγγαμο ιερέα– και, το σημαντικότερο, μέσα από το ότι μεγάλωσα σε ένα ευλαβές ελληνορθόδοξο σπίτι στην Αμερική, όπου εγώ και οι αδελφές μου είχαμε την ευλογία να έχουμε γονείς και παππούδες που μας ενστάλαξαν την αγάπη για τον Κύριο και την Εκκλησία Του.
Καθώς αναλογίζομαι την πορεία μου, θυμάμαι τους αμέτρητους τρόπους με τους οποίους ο Θεός με οδήγησε σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Στον Ησαΐα 6:8 διαβάζουμε: “Τίνα ἀποστείλω, καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαόν τοῦτον;” και ο Ησαΐας απαντά: “Ἰδού ἐγώ, ἀπόστειλόν με”. Για χρόνια ένιωθα αυτό το κάλεσμα και συνεχώς απαντούσα: “Όχι, όχι ακόμη, Κύριε… πρέπει να είναι κάποιος άλλος που ζητάς… σίγουρα δεν μπορεί να είμαι εγώ”.
Κι όμως, η διακονία είναι το μόνο πράγμα που γνώρισα ποτέ και η υπηρεσία της Εκκλησίας ως μέλος του κλήρου ήταν κάτι που ονειρευόμουν από παιδί. Ενώ άλλα παιδιά έπαιζαν τον γιατρό ή τους αστυνόμους και τους κλέφτες, εγώ έπαιζα τον παπά – η Στάσια και η Όλγα μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Πάντα ήθελα να γίνω δύο πράγματα: κεντρικός εξωτερικός παίκτης στους New York Yankees και μέλος του κλήρου. Η φύση απέκλεισε το ένα όνειρο, γιατί ποτέ δεν μπορούσα να χτυπήσω μια καμπύλη μπαλιά και εγώ ο ίδιος απέκλεισα το άλλο. Ποτέ δεν ήμουν έτοιμος. Ποτέ δεν ένιωθα άξιος. Πάντα φοβόμουν ότι θα βρεθώ υπό “κακούς επισκόπους”, όπως τους ορίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Προέβλεπα τα αρνητικά άρθρα που αναπόφευκτα θα γράφονταν. Πάντα έβρισκα μια δικαιολογία για να ΜΗΝ εκπληρώσω το πεπρωμένο μου.
Αλλά, επιτέλους, Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατε, στέκομαι σήμερα ενώπιόν σας, παραδίδοντας τη ζωή μου στην υπηρεσία της Εκκλησίας και δεσμευόμενος να εκπληρώσω τα ιερά καθήκοντα που μου εμπιστεύεστε.
Τι ήταν όμως αυτό που άλλαξε, θα ρωτήσετε; Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τον Πέτρο στο κατά Ματθαίον 14:27–31:
“Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι, μὴ φοβεῖσθε”.
Και ο Πέτρος απάντησε: “Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα”.
Και Εκείνος είπε: “Ἔρχου”.
Και ο Πέτρος κατέβηκε από το πλοίο και περπάτησε πάνω στο νερό προς τον Ιησού. Όταν όμως είδε τον άνεμο, φοβήθηκε και, αρχίζοντας να βυθίζεται, φώναξε: “Κύριε, σώσε με”.
Και αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι Του, τον έπιασε και του είπε: “Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;”
Πάντα ήθελα να βρίσκομαι εδώ, σε αυτόν ακριβώς τον τόπο, αλλά με κάποιον τρόπο συνεχώς αποσπούσα το βλέμμα μου από τον στόχο. Χρειάστηκαν 54 χρόνια για να αγνοήσω τον άνεμο και να καταλάβω επιτέλους πού έπρεπε να επικεντρωθώ και να εμπιστευθώ πλήρως τον Κύριο. Όπως ο Πέτρος, πίστευα ότι η πίστη μου ήταν ισχυρή, αλλά κάπου βαθιά εξακολουθούσα να αμφιβάλλω για το σχέδιο. Το δικό Του σχέδιο. Το δικό Του έπαθλο. Όμως ο Κύριος δεν σταμάτησε ποτέ να απλώνει το χέρι Του και να με κρατά. Τώρα ξέρω: ιδού εγώ, απόστειλόν με.
Υπήρξαν άνθρωποι και καταστάσεις στην πορεία μου που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είμαι και την πίστη που έχω. Συμπτωματικά — ή ίσως και όχι — ένας από αυτούς τους ανθρώπους, Σεβασμιώτατε, είναι ο συνονόματός σας: ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος Βορείου και Νοτίου Αμερικής.
Υπάρχουν ιερείς που ξεχωρίζουν ως αληθινοί ποιμένες και ως σπουδαία παραδείγματα του τι σημαίνει να είσαι δούλος του Θεού: ο κουμπάρος μου Πατέρας Χρήστος, ο αδελφός μου πατήρ Κωνσταντίνος, ο πατήρ Δημήτριος, ο θείος μου πατήρ Πέτρος, ο πατήρ Νεκτάριος, ο θείος μου Άικ πατήρ Κοσμάς, ο πατήρ Ντιν, ο πατήρ Μιχαήλ, ο πατήρ Ηλίας, ο πατήρ Βαρνάβας, ο πατήρ Χρυσόστομος και ο πατήρ Πέτρος· όλοι είναι εξαιρετικοί ποιμένες για τις κοινότητες που διακονούν.
Είμαι ευγνώμων στον πατέρα Αέτιο, που υπηρετεί πιστά τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, και στον πατέρα Παναγιώτη, που υπηρετεί τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο με χάρη. Ο πατήρ Ησαΐας, ο πατήρ Ντιν και ο πατήρ Ντένις, μακαριστής μνήμης, υπήρξαν για μένα πηγές έμπνευσης. Ο πατήρ Βύρων ήταν ο ίδιος ο ορισμός του σπουδαίου ιερέα — ένας ιερέας για τους ιερείς.
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid, και ενώ πέθαινε από καρκίνο, ο πατήρ Δημήτριος μου δίδαξε ένα ανεκτίμητο μάθημα για τη δύναμη της χάρης Του Θεού, δίνοντάς μου την τιμή να κρατήσω τον Σταυρό τη Μεγάλη Πέμπτη, επειδή ήταν πια πολύ αδύναμος από εκείνη την καταραμένη ασθένεια για να το κάνει ο ίδιος. Εκείνη την αγιασμένη νύχτα ήμουν ο Σίμων ο Κυρηναίος, κρατώντας τον Σταυρό σε μια μισοάδεια εκκλησία, φορώντας μάσκα και προσπαθώντας να τηρήσω αποστάσεις, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να δώσω νόημα στην απόλυτη παραλογικότητα που όλοι βιώναμε τότε. Ο καθένας από αυτούς τους ιερείς φύτεψε έναν σπόρο και χάραξε έναν δρόμο που μπορούσα να ακολουθήσω.
Υπάρχουν επίσης λαϊκοί που έχουν ξεχωρίσει για τη διακονία και την πίστη τους. Ο Άρχων Λι, ο Άρχων Ναουάφ και ο κουμπάρος μου Γιώργος — που θα έπρεπε να είναι Άρχων — όλοι μακαριστής μνήμης, είναι τρεις άνθρωποι που προσέφεραν αληθινά τον εαυτό τους για το καλό της Εκκλησίας. Ο θείος μου Νικ αγαπούσε βαθιά τον Κύριο.
Ομοίως, ο φίλος μου, γιος ιερέα, και Άρχων Διοικητής Άντονι, καθώς και οι Άρχοντες Θεόδωρος, Νικ και Άλεξ, ο φίλος μου Γιώργος, επίσης γιος ιερέα, και ο αγαπημένος μου κουμπάρος Ανδρέας, είναι όλοι εξαιρετικοί υπηρέτες, εκπροσωπώντας εκείνο το κομμάτι των πιστών μας που κάνουν ό,τι χρειαστεί για το καλό της Εκκλησίας. Ο αγαπημένος μου φίλος και επίσης γιος ιερέα, ο Ντιν, που αγωνίζεται να είναι ταπεινός και αφοσιωμένος υπηρέτης — και μόνο αυτή η στάση τον κάνει τόσο ξεχωριστό για μένα. Ο θείος μου Τζίμι αγαπά και ζει την πίστη του και στην πραγματικότητα θα έπρεπε να στέκεται στη θέση μου σήμερα. Ο συνάδελφος και φίλος μου Σον και η φίλη μου από τα παιδικά μου χρόνια, η Αντωνία, είναι βαθιά αφοσιωμένοι στην πίστη τους και πάντοτε μου υπενθυμίζουν τη δύναμη της προσευχής.
Στις κοινότητες του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στη Φιλαδέλφεια, του Αγίου Λουκά στο Μπρούμαλ, του Αγίου Δημητρίου στο Upper Darby, του Αγίου Γεωργίου στη Bethesda, της Αγίας Αικατερίνης στο West Palm Beach και του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Hamptons, σας ευχαριστώ που αγκαλιάσατε εμένα και την οικογένειά μου στις ενορίες σας. Η κοινή λατρεία μαζί σας άναψε ξανά τη φλόγα της πίστης μου.
Θα ήθελα να σταθώ σε έναν επίσκοπο ιδιαίτερα. Θεωρώ τιμή να λαμβάνω την ευλογία του και να ασπάζομαι το δεξί του χέρι. Ο Μητροπολίτης Εμμανουήλ Χαλκηδόνος είναι ο πιο αξιοπρεπής, πράος, ταπεινός και άξιος ιεράρχης. Δεν έχει εγωισμό, δεν παίζει παιχνίδια, δεν κουτσομπολεύει και είναι πάντοτε προσηλωμένος στη σιωπηλή, αλλά εμπνευσμένη διακονία του προς την Εκκλησία. Τον θαυμάζω βαθύτατα και τον αγαπώ για την αξιοπρέπεια με την οποία πορεύεται.
Δεν θα στεκόμουν σήμερα εδώ, αν δεν υπήρχε η ευλογία και η πατρική αγάπη της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Είναι ο πιο άξιος οικονόμος της Εκκλησίας του Χριστού. Λαμβάνει την αποστολή του με απόλυτη σοβαρότητα και υπερασπίζεται την πίστη με γενναιότητα. Αυτού του είδους η αφοσίωση μπορεί να μην είναι “ελκυστικό περιεχόμενο” για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντανακλά όμως μια καθαρή, νηφάλια ηγεσία, προσηλωμένη στη διαφύλαξη της Εκκλησίας που ίδρυσε ο Ιησούς και δίδαξαν οι Απόστολοι, μπορεί να αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και να αντισταθεί στον καταιγισμό της παραπληροφόρησης που εμπνέεται από τον ίδιο τον διάβολο. Είχα την τιμή να υπηρετήσω την Παναγιότητά Του ως λαϊκός και ως Άρχων και πλέον θα Τον υπηρετώ ως μέλος της διακονίας των διακόνων.
Στις γιαγιάδες και τους παππούδες μου, μακαριστής μνήμης. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι γνώριζαν πως αυτή η ημέρα θα ερχόταν. Συχνά θυμάμαι τον παππού μας, στο τέλος της ζωής του, να προσπαθεί με πόνο να ισιώσει το σώμα του για να κοινωνήσει σωστά το Σώμα και το Αίμα Του Κυρίου μας. Και πάντα σκέφτομαι τη γιαγιά μας, που έκανε ό,τι μπορούσε για να γονατίσει, παρά τους πόνους στα κουρασμένα της κόκαλα, τα ίδια κόκαλα που είχαν υπομείνει τα βασανιστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης στη Βόρειο Ήπειρο. Έφερε για όλη της τη ζωή στο χέρι το σημάδι της Ελληνορθόδοξης Χριστιανής. Η αφοσίωσή τους στην οικογένεια και στην Εκκλησία παραμένει για μένα πηγή έμπνευσης.
Στις αδελφές μου· είμαι βέβαιος ότι με κάποιον τρόπο ξέρατε πως αυτή η ημέρα ήταν αναπόφευκτη. Ξέρετε όμως και τα ελαττώματα και τις αδυναμίες μου καλύτερα από τους περισσότερους. Σας ζητώ συγγνώμη που ήμουν τόσο δύσκολος και τόσο διαφορετικός και ιδιαίτερα αν δεν στάθηκα αντάξιος των προσδοκιών σας για το πώς θα έπρεπε να είναι ένας μεγάλος αδελφός. Να ξέρετε ότι σας αγαπώ.
Στον πεθερό και την πεθερά μου, που όπως και οι παππούδες μου είναι απλοί άνθρωποι, αφοσιωμένοι στα παιδιά και τα εγγόνια τους και που αγαπούν την Εκκλησία και την κοινότητά τους. Ήμουν ευλογημένος όταν ο πεθερός μου έδωσε την ευχή του για να παντρευτώ την Αναστασία, και είμαι εξίσου ευλογημένος, είκοσι δύο χρόνια αργότερα, για τη συνεχή στήριξη και την αγάπη που μας προσφέρουν απλόχερα.
Στη μητέρα και τον πατέρα μου· εκείνη το καταφύγιό μου, εκείνος ο ήρωάς μου. Με πλάσατε και με διαμορφώσατε μέσα από την αγάπη σας και, κάποιες φορές, μέσα από την υπερβολική σας επιμονή, για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι. Μου μάθατε να υπηρετώ και να θυσιάζομαι. Αυτά ήταν πάντοτε δύσκολα μαθήματα, και αν δεν είχα μπροστά μου το δικό σας παράδειγμα ανιδιοτελούς διακονίας και θυσίας, δεν θα είχα μάθει ποτέ ότι το να προσφέρει κανείς τον εαυτό του για έναν άξιο σκοπό είναι όχι μόνο δυνατό, αλλά και βαθιά ανταποδοτικό. Σας αγαπώ και στέκομαι με δέος μπροστά στη διακονία σας.
Στα παιδιά μας, τον Αλέξανδρο, την Κωνσταντίνα, τον Στυλιανό, το Μιχάλη το νεότερο και τον βαφτισιμιό μας Ιωσήφ: ποιο είναι το σημερινό μάθημα; Μην φοβάστε. Να μη φοβάστε ποτέ. Προσπαθήστε να ζήσετε μια δίκαιη ζωή, θεμελιωμένη στην αλήθεια, και να μην πιστέψετε ποτέ ότι σας οφείλεται κάτι. Ζήστε μια ζωή γεμάτη νόημα. Για μένα, πέρα από το να είμαι πατέρας σας, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ολοκλήρωση από το να υπηρετώ τη χώρα μου (τις ΗΠΑ), την πατρίδα μου (την Ελλάδα) και την Εκκλησία μου. Ποτέ, μα ποτέ, μην εγκαταλείπετε τα όνειρά σας. Ποτέ δεν είναι αργά. Στέκομαι σήμερα μπροστά σας ως ζωντανή απόδειξη ότι αξίζει να πιστεύετε σε κάτι, να ακολουθείτε την καρδιά σας και να ακούτε τον Κύριο. Και πού και πού, είναι σοφό να ακούτε και τους γονείς σας. Η συγγραφέας Τζορτζ Έλιοτ το είπε καλύτερα από όλους: “Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είχες γίνει”. Εσείς είστε η έμπνευσή μου. Είστε τα πάντα για εμάς. Σας αγαπώ.
Στην αγάπη της ζωής μου και στη ζωή της αγάπης μου. Στη συνείδησή μου και στην αδελφή ψυχή μου. Αναστασία, δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσουν την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μου για σένα. Συγγνώμη για όλα όσα σε έβαλα να περάσεις, αλλά η θυσία σου, η υπομονή σου, η ατελείωτη συγχώρεση και η άνευ όρων αγάπη σου, μας έφεραν όλους εδώ σήμερα. Ποτέ δεν προσπάθησες να με αλλάξεις· απλώς ήθελες να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Ακόμη προσπαθώ να σταθώ στο ύψος των προσδοκιών σου, καθώς είσαι ο πιο σημαντικός μου κριτής και ο πολυτιμότερος υποστηρικτής μου. Σ’ αγαπώ και σε ευχαριστώ που με αγαπάς!
Σε εσάς, Σεβασμιώτατε· δεν ξέρω πόσες φορές έχει συμβεί ένας 54χρονος άνδρας να χειροτονείται από τον 31χρονο μικρό του αδελφό, αλλά για μένα είναι τιμή και προνόμιο. Πριν προχωρήσω, θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσω και τον Μητροπολίτη Γαβριήλ, που μας σύστησε για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια, επειδή ήμασταν και οι δύο Ελληνοαμερικανοί, χωρίς βέβαια να μπορεί να γνωρίζει ότι θα συνδεόμασταν σε τόσο βαθύ επίπεδο, μοιραζόμενοι όνειρα, φόβους, επιτυχίες και αποτυχίες μέσα από την παράξενη και μοναδική φιλία μας.
Στέκομαι σήμερα μπροστά σας χωρίς καμία αμφιβολία λόγω της πίστης μου στον Θεό, αλλά και λόγω της πίστης μου σε εσάς ως άνθρωπο και ως επίσκοπο. Πάντοτε ήσασταν χαρισματικός, ένας από τους εξυπνότερους ανθρώπους που θα γνωρίσουμε ποτέ. Όμως τα τελευταία δύο χρόνια —και ακόμη νωρίτερα, στη μικρή σας ενορία στη Νέα Φιλαδέλφεια— γίνατε πραγματικός ποιμένας, αφιερωμένος στις ανάγκες των πιστών. Γίνατε ο ποιμένας που επιβλέπει το ποίμνιό του με φροντίδα και συμπόνια. Είμαι τόσο περήφανος για εσάς και προσδοκώ μόνο τα καλύτερα για το μέλλον σας. Μην σταματάτε, Σεβασμιώτατε. Όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος προς τον Τίτο, προσεύχομαι να συνεχίσετε να είστε οικονόμος του Θεού: άμεμπτος, φιλόξενος, φίλος του καλού, εγκρατής, δίκαιος, όσιος και πειθαρχημένος. Προσεύχομαι να παραμείνετε ταπεινός και προσηλωμένος στη διακονία Του Κυρίου και στη σπουδαία ευθύνη της προετοιμασίας των πιστών για τη Βασιλεία Του. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη σας και για την αδελφική αγάπη που μοιραζόμαστε. Είστε φίλος μου και σας αγαπώ· από σήμερα όμως είστε ο Επίσκοπός μου και θα σας τιμώ και θα σας υπηρετώ. Και καθώς αύριο εορτάζετε την δύο ετών επέτειο σας, Πάντα Άξιος!
Μακαριώτατε,
Πριν από λίγα χρόνια, οι γονείς μου κι εγώ είχαμε τη μεγάλη χαρά να ταξιδέψουμε στην Αλεξάνδρεια. Σας συναντήσαμε στη χειροτονία του Επισκόπου Θέμη, στην ίδια Εκκλησία όπου είχε χειροτονηθεί ο Άγιος Νεκτάριος. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: “Τι μεγάλη ευλογία θα ήταν να χειροτονηθεί κάποιος από τον Πατριάρχη Θεόδωρο. Αν ποτέ βρισκόμουν σε αυτή τη θέση, αυτή θα ήταν σίγουρα η δική μου επιλογή”. Και να που σήμερα βρισκόμαστε εδώ, μόνο με τη χάρη Του Θεού. Το ζεστό σας χαμόγελο άγγιζε πάντοτε την ψυχή μου. Η ευλογία σας από μόνη της θα ήταν αρκετή. Όμως το να με χειροτονήσετε ενώπιον του Σεβασμιωτάτου, των γονιών μου, της Αναστασίας μου, των παιδιών μας, της οικογένειας και των φίλων μας, αποτελεί μεγάλη τιμή και ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Εις πολλά έτη Δέσποτα!
Τέλος, προς τους φίλους και τους συγγενείς μας που ταξίδεψαν από μακριά, τους πιστούς της Μητρόπολης Μεξικού και τα μέλη αυτής της κοινότητας στον αγαπημένο μας Παναμά, τον οποίο η οικογένεια Καρλούτσου αγάπησε πριν από πολλά χρόνια χάρη στη Τζόρτζια και την υπέροχη οικογένεια Αθανασοπούλου: αυτή η στιγμή ανήκει τόσο σε εσάς όσο και σε εμένα. Σκέφτηκα και προσευχήθηκα πολύ για αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής μου. Το να ανήκω όμως σε αυτήν τη ιεραποστολική Μητρόπολη, υπό την καθοδήγηση αυτού του δραστήριου και τόσο αγαπητού Μητροπολίτη, είναι η τέλεια επιλογή για εμάς. Ναι, εγώ θα είμαι ο διάκονος, αλλά η Αναστασία και τα παιδιά μας θα βρίσκονται στο πλευρό του Σεβασμιωτάτου. Σκεφτείτε το σαν “δύο σε ένα” — ή στην περίπτωσή μας, “επτά σε ένα”.
Η λέξη “διάκονος” προέρχεται από την ελληνική λέξη “διακονία”, που σημαίνει υπηρετώ. Όπως ανέφερα και νωρίτερα, η διακονία είναι το μόνο πράγμα που γνωρίζω, και τώρα είμαι έτοιμος να σας υπηρετήσω. Ανυπομονώ να συνοδεύω τον Σεβασμιώτατο στις ενορίες και τις κοινότητές σας, όπου θέλω να γνωρίσω τον καθένα από εσάς και να μοιραστώ μαζί σας τα χαρμόσυνα νέα ότι ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια.
Και τέλος, σε όσους με γνωρίζουν και σε όσους δεν με γνωρίζουν, σε όσους με αγαπούν και σε όσους δεν με αγαπούν, ζητώ πρώτα τη συγχώρεσή σας και έπειτα τις προσευχές σας, ώστε η χάρη Του Θεού να συμπληρώσει ό,τι μου λείπει, για να μπορέσω να σας υπηρετήσω με ειλικρίνεια, και ώστε ο Κύριος να συνεχίσει να με ευλογεί, να με καθοδηγεί, να με ενδυναμώνει και να μου χαρίζει τη σοφία να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου με ταπείνωση, ακεραιότητα και αγάπη. Επιθυμώ να εργαστώ σε αυτόν τον αμπελώνα και να σας υπηρετήσω ως εκλεκτό λαό Του Θεού.
Και σε Εκείνον, τον Κύριό μου και Σωτήρα μου Ιησού Χριστό, αποδίδω ευχαριστία για την απέραντη χάρη και το έλεός Του. Σε Αυτόν ανήκει πράγματι κάθε δόξα.
Δεν είμαι παρά ένας υπηρέτης, ανάξιος αυτού του μεγάλου καλέσματος· κι όμως στέκομαι ενώπιόν σας πρόθυμος και έτοιμος να διακονήσω.
Σας ευχαριστώ», είπε ο Μιχάλης Καρλούτσος και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στους παραβρισκόμενους.
Στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία ιερούργησαν ο Μητροπολίτης Γουινέας Γεώργιος, οι Επίσκοποι της Ιεράς Μητροπόλεως Μεξικού Μυρίνης Αθηναγόρας, Άσσου Τιμόθεος, Μαρκιανής Ησύχιος, Σασίμων Όσιος, και ο Επίσκοπος Ναζιανζού Αθηναγόρας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου π. Άλεξ Καρλούτσος, ο π. Martin Ritsi μέχρι πρότινος εκτελεστικός διευθυντής του OCMC και όλοι οι κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Μεξικού από τον Παναμά, το Μεξικό, την Κολομβία, την Βενεζουέλα, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα, το Πόρτο Ρίκο και την Καραιβική. Παρόντες ο Πρέσβυς της Ελλάδος Ευθύμιος Ευθυμιάδης, ο Άρχων Μέγας Ακτουάριος και Εθνικός Διοικητής των Αρχόντων στην Αμερική Δρ. Αντώνης Λυμπεράκης, Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο νέος εκτελεστικός διευθυντής του OCMC Dr. Nathan Hoppe, ο Καθηγητής και πρωτοετής μη Γενικός Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού κ. Ιωάννης Χρυσουλάκης, ο νομικός κ. Σάκης Κεχαγιόγλου, κοινοτικοί παράγοντες και πλήθος πιστών.
