Όταν ο Τσαρλς Μπουκόφσκι έγραφε ότι «η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας είναι ότι στη δημοκρατία ψηφίζεις πρώτα και παίρνεις διαταγές μετά. Στη δικτατορία, δεν χρειάζεται να χάσεις τον καιρό σου ψηφίζοντας», οι περισσότεροι υποθέσαμε ότι είχαμε να κάνουμε με άλλη μία ισοπέδωση από τον ιδιόρρυθμο Αμερικανό συγγραφέα. Όσα, όμως, συνέβησαν στην Ελλάδα πριν, αλλά και ανήμερα στην επέτειο του Πολυτεχνείου, μάλλον δικαιώνουν τον Μπουκόφσκι.
Με πρόσχημα τον κορωνοϊό, η κυβέρνηση απαγόρευσε τις συναθροίσεις, για πάνω από τέσσερα άτομα. Ουσιαστικά, απαγόρευσε στον κόσμο να τιμήσει όσους θυσιάστηκαν στις 17 Νοεμβρίου 1973 για να αναπνέουμε εμείς ελεύθερο αέρα. Για να απολαμβάνουμε τη δυνατότητα να κινούμαστε με βάση τη βούλησή μας. Για να αισθανόμαστε ότι ζούμε σε δημοκρατικές συνθήκες.
Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι που μπήκαμε σε καραντίνα. Μέχρι που πήραμε τις διαταγές, όπως έγραψε και ο Μπουκόφσκι. Για να αποφευχθούν οι συνωστισμοί, οι οποίοι σε ανοικτό χώρο ευνοούν τη μετάδοση του κορωνοϊού, αλλά σε κλειστούς, όπως τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν έχουν τις ίδιες αρνητικές συνέπειες. Το ‘πε, άλλωστε, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη βουλή! Εκεί που, εκτός απ’ τα γραπτά, μένουν και τα πρακτικά!
Κι, όμως, η κυβέρνηση αποφάσισε να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο. Ίσως να τις θεωρεί εορταστικές. Αλλά αυτό είναι ένα λανθασμένο συμπέρασμα.
Στις 17 Νοεμβρίου κάθε χρόνου δεν γιορτάζουμε κάτι. Τιμάμε απλά όσους θυσιάστηκαν, για εμάς. Όσους έδωσαν τη ζωή τους, για να χτίσουν κάποιοι πολιτικές καριέρες. Κυρίως, όμως, θυσιάστηκαν για το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».
Στις 23 Μαΐου, σύσσωμη η οικογένεια Μητσοτάκη πήγε στο Ακρωτήρι Χανίων και τίμησε τη μνήμη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Είχε αρθεί η καραντίνα, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που συνεχιζόταν, προφανώς ο πρωθυπουργός και τα αδέρφια του θα ταξίδευαν στην Κρήτη. Απλά, θα έκαναν το μνημόσυνο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Και σωστά θα τιμούσαν τη μνήμη του πατέρα τους, του παππού τους, του ανθρώπου που έκανε την οικογένεια Μητσοτάκη από τις πιο ξακουστές στη χώρα.
Γιατί, λοιπόν, να μην τιμήσουν οι Έλληνες τη μνήμη όσων θυσιάστηκαν στο Πολυτεχνείο; Ένα ετήσιο μνημόσυνο είναι οι εκδηλώσεις που γίνονται στις 17 Νοεμβρίου κάθε χρόνου. Και το πράττουν γενιές και γενιές. Όχι μόνο όσοι έζησαν έντονα τα γεγονότα του 1973. Ούτε μόνο εκείνοι που τα θυμούνται αχνά λόγω ηλικίας. Το Πολυτεχνείο ένωσε και τους σημερινούς μαθητές. Κι αυτή είναι η κληρονομιά του. Η παρακαταθήκη του! Πόσο μάλλον, σε συνθήκες που μοιάζουν με εκείνες του 1973. Τότε, βέβαια, ήταν η χούντα των συνταγματαρχών που περιόριζε την ελευθερία μας. Τώρα είναι η πανδημία του κορωνοϊού που καθορίζει τη ζωή μας και μας φυλακίζει επειδή το κράτος είναι ανεπαρκές για να φροντίσει τους πολίτες.
Διότι τα lockdown, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στη χώρα μας, επιβάλλονται για να κρύψουν τις ελλείψεις στην υγεία. Για να μακιγιάρουν τις συνθήκες, μέσα στις οποίες ζούμε εξ αιτίας των πολιτικών που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις εδώ και 10ετίες.
Η Δημοκρατία, όμως, δεν μπαίνει σε καραντίνα. Ειδικά στη χώρα που τη γέννησε και τη δίδαξε σε όλο τον πλανήτη. Και ο Έλληνας δεν ξεχνάει όσους θυσιάστηκαν γι’ αυτήν. Όπως δεν ξεχνάει όσους πρόσφεραν τη ζωή τους για την ελευθερία. Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Δεν πρέπει να σβήσουμε από τη μνήμη μας όλους όσοι έδωσαν το αίμα τους για τις επόμενες γενιές. Διότι κάθε θυσία είναι διαχρονική.
Επίδειξη δύναμης
Ε, λοιπόν, σε μία τέτοια μέρα κάποιοι θέλησαν να κάνουν επίδειξη δύναμης. Έκοψαν πρόστιμο σε μία 42χρονη επειδή πήγε μόνη της στο Πολυτεχνείο για να αφήσει ένα λουλούδι. Φορούσε τη μάσκα της. Αλλά δεν είχε στείλει sms και αυτό ήταν το έγκλημά της. Επί της ουσίας, βέβαια, το πρόστιμο της επιβλήθηκε επειδή θέλησε να τιμήσει τη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο.
Αλλά υπήρξαν και άλλα φαινόμενα με αστυνομικούς που έκαναν επίδειξη δύναμης. Στις φωτογραφίες φαίνεται ξεκάθαρα η βάναυση συμπεριφορά του άνδρα των ΜΑΤ που πιάνει από τον λαιμό έναν πολίτη. Ναι, μπορεί να ήταν διαδηλωτής. Ίσως και να αγνόησε τις απαγορεύσεις. Αλλά ποιος νομιμοποιεί τον αστυνομικό να πιάνει τον λαιμό κάποιον που φαίνεται ακίνδυνος και εγκλωβισμένος ανάμεσα σε άνδρες της ΕΛ. ΑΣ.; Οι σκηνές παραπέμπουν στη λαϊκή ρήση για εκείνους που έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα.
Ανάλογα περιστατικά σημειώθηκαν στα Ιωάννινα, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο. Όλα με πρωταγωνιστές αστυνομικούς, οι οποίοι δεν νοιάστηκαν για την εφαρμογή των νόμων και των αντισυνταγματικών απαγορεύσεων, αλλά ήθελαν απλά να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι. Ποιος είναι ο σερίφης της πόλης. Κι επειδή είχαν αιφνιδιαστεί από την εμφάνιση 200 στελεχών του ΚΚΕ, μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία, στη συνέχεια θέλησαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, για να ξεπλύνουν την ντροπή τους.
Με αρμόδιο υπουργό τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, βέβαια, δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Αν και το υπουργείο του ονομάζεται, πλέον, Προστασίας του Πολίτη, ο περιφερόμενος πολιτικός ενεργεί με το παλαιό καθεστώς. Είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης, με το δικό του δόγμα. Ξεχνάει, βέβαια, ο Χρυσοχοΐδης ότι δεν είναι εκλεγμένος, αλλά διορισμένος. Ότι δεν τον ενέκρινε ο λαός ως εκπρόσωπό του. Συνεπώς δεν μπορεί να αποφασίζει και να διατάσσει για λογαριασμό των πολιτών, όταν εκείνοι δεν τον έχουν τιμήσει με την ψήφο τους. Κι αυτή είναι μία σημαντική λεπτομέρεια που θα τη βρει μπροστά του.
Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν σκιάζεται. Δεν υποτάσσεται διότι θεριεύει το αίμα όσων θυσιάστηκαν γι’ αυτήν και παρασύρει στη διάβα της όσους επιβουλεύονται τους περιορισμούς της ατομικής ελευθερίας με πρόσχημα την καραντίνα και όχι μόνο…
