Σύμφωνα με το Science Alert, αυτά τα μυστηριώδη κομμάτια γενετικού υλικού δεν έχουν ανιχνεύσιμες αλληλουχίες ή ακόμη και δομικές ομοιότητες που να είναι γνωστές σε άλλους βιολογικούς παράγοντες.
Έτσι, ο βιολόγος Ivan Zheludev του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ και οι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι η παράξενη ανακάλυψή τους μπορεί να μην είναι καθόλου ιοί, αλλά αντίθετα μια εντελώς νέα ομάδα οντοτήτων που μπορεί να βοηθήσει να γεφυρωθεί το αρχαίο χάσμα μεταξύ των απλούστερων γενετικών μορίων και των πιο πολύπλοκων ιών.
«Οι οβελίσκοι περιλαμβάνουν μια κατηγορία ποικίλων RNAs που έχουν αποικίσει, και έχουν περάσει απαρατήρητα στο ανθρώπινο, και το παγκόσμιο μικροβίωμα», γράφουν οι ερευνητές σε ένα preprint paper.
Οι γενετικές αλληλουχίες των Οβελίσκων, που πήραν το όνομά τους από τις εξαιρετικά συμμετρικές, ραβδοειδείς δομές που σχηματίζονται από τα στριμμένα μήκη του RNA τους, έχουν μέγεθος μόνο περίπου 1.000 χαρακτήρες (νουκλεοτίδια). Στην πραγματικότητα, αυτή η συντομία είναι πιθανότατα ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν καταφέραμε να τους παρατηρήσουμε στο παρελθόν.
Αποτελούν το 10% του ανθρώπινου μικροβιώματος
Σε μια μελέτη που δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από ομότιμους, ο Zheludev και η ομάδα του έψαξαν 5,4 εκατομμύρια σύνολα δεδομένων δημοσιευμένων γενετικών αλληλουχιών και εντόπισαν σχεδόν 30.000 διαφορετικούς Οβελίσκους. Εμφανίστηκαν σε περίπου 10% των ανθρώπινων μικροβιωμάτων που εξέτασε η ομάδα.
Σε ένα σύνολο δεδομένων, τα Obelisks εμφανίστηκαν στο 50 τοις εκατό των στοματικών δειγμάτων των ασθενών. Επιπλέον, διαφορετικοί τύποι Obelisks φαίνεται να είναι παρόντες σε διαφορετικές περιοχές του σώματός μας.
«Ενώ δεν γνωρίζουμε τους ξενιστές άλλων οβελίσκων, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι τουλάχιστον ένα κλάσμα μπορεί να υπάρχει σε βακτήρια», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης.
Πέρα από το ερώτημα της προέλευσής τους, όλοι οι οβελίσκοι φαίνεται να περιέχουν οδηγίες για μια νέα κατηγορία πρωτεϊνών την οποία οι ερευνητές ονόμασαν oblins. Οι οδηγίες για την κατασκευή αυτών των πρωτεϊνών φαίνεται να καταλαμβάνουν τουλάχιστον το μισό του γενετικού υλικού των οβελίσκων. Καθώς αυτές οι πρωτεΐνες είναι κοινές σε όλους τους οβελίσκους, οι ερευνητές υποψιάζονται ότι μπορεί να εμπλέκονται στη διαδικασία αναπαραγωγής του οργανισμού.
Αυτή η ικανότητα κωδικοποίησης πρωτεϊνών τους διαφοροποιεί από άλλους γνωστούς βρόχους RNA που ονομάζονται ιοειδή, οι οποίοι όμως δεν φαίνεται να διαθέτουν τα γονίδια για την κατασκευή πρωτεϊνικών κελυφών, μέσα στα οποία ζουν οι ιοί RNA (συμπεριλαμβανομένου του COVID-19) όταν βρίσκονται εκτός κυττάρων. Είναι επίσης σημαντικά μεγαλύτεροι από άλλα γενετικά μόρια που συνυπάρχουν στο εσωτερικό των κυττάρων, από τα φυτά έως τα βακτήρια, τα λεγόμενα πλασμίδια, τα οποία αποτελούνται συνήθως από DNA.
Ωστόσο, η επιστημονική ομάδα δεν μπόρεσε ακόμη να εντοπίσει τις επιπτώσεις των οβελίσκων στους βακτηριακούς ξενιστές τους ούτε τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να εξαπλώνονται μεταξύ των κυττάρων.
«Αυτοί οι οργανισμοί μπορεί να μην είναι καν ιικοί στη φύση τους και να μοιάζουν περισσότερο με RNA πλασμίδια», κατέληξαν οι ερευνητές.
