Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων έχει οριστεί η 20ή Ιουνίου και ένα δημοσίευμα του ΑΠΕ – ΜΠΕ επιχείρησε να αναδείξει τις πρωτοβουλίες που παίρνει η ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η υποχρεωτική αποχώρηση από το προστατευόμενο διαμέρισμα με τη συμπλήρωση των 18 χρόνων, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ανάλογες δομές υποδοχής για το μεταβατικό στάδιο αμέσως μετά την ενηλικίωση αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» του προγράμματος υποδοχής και φιλοξενίας ασυνόδευτων ανήλικων παιδιών. Κατά την ΑΡΣΙΣ, λοιπόν, γίνεται επιτακτική ανάγκη η διασφάλιση εξειδικευμένων δομών για ασυνόδευτα παιδιά που ενηλικιώνονται, ειδικά για όσα κορίτσια έχουν μεγαλύτερο βαθμό ευαλωτότητας.
Προφανώς και τα παιδιά που φτάνουν στην Ελλάδα από κάθε γωνιά του πλανήτη χρειάζονται στήριξη. Αλλά μέσα από τα στοιχεία που παρατέθηκαν στο κείμενο, η μνήμη έτρεξε σε κάποια ερωτήματα που έθεσε ο Παύλος Σαράκης κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξής του.
«Γιατί υπάρχουν ασυνόδευτα προσφυγόπουλα; Ποιος πατέρας ή ποια μάνα στέλνει τα παιδιά του ασυνόδευτα να αντιμετωπίσουν τόσους κινδύνους; Ποιος γονιός που αγαπάει το παιδί του, το αφήνει να διανύσει μία θαλάσσια διαδρομή με τόσες τραγωδίες που βλέπουμε συχνά; Αφήνει κάποιος γονιός το παιδί του να αλλάξει χώρα; Να αλλάξει ήπειρο και, μάλιστα, ασυνόδευτο και, μάλιστα, πληρώνει τόσα λεφτά για να κινδυνέψει έως ότου φτάσει κάπου;», έθεσε τα ερωτήματα ο διακεκριμένος νομικός και υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ελληνικής Λύσης.
«Κάτι άλλο συμβαίνει εδώ και θα πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι», πρόσθεσε ο Παύλος Σαράκης.
