Όποιος κάθισε και παρακολούθησε τη συνέντευξη του Αντώνη Μυλωνάκη στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον Αντώνη Δελατόλα για το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Αντέννα θα νόμιζε ότι έβλεπε επιθεώρηση. Σε άλλη μία προσπάθειά του να πλήξει τον πολιτικό ευεργέτη του, τον Κυριάκο Βελόπουλο, ο τέως βουλευτής έχανε τα λόγια του. Μπερδευόταν, αλλά επί της ουσίας δεν έδωσε την παραμικρή απάντηση στα ερωτήματα των δύο παρουσιαστών. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι εύκολο να κάνεις το άσπρο μαύρο, ούτε και να βρίσκεις διαρκώς πράγματα να πεις.
Προσπάθησε με ηθικολογίες, περί εντιμότητας και με αναφορές στο προηγούμενο επάγγελμά του, να υποστηρίξει το αφήγημά του ότι ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης τον πρόδωσε. Έτσι, όπως τα έλεγε, όμως, ο Μυλωνάκης μόνο γέλιο προκαλούσε στους τηλεθεατές. Είπε κάποια στιγμή ότι στο ένα δημοσίευμα δεν αναφερόταν όνομα. Ότι γινόταν λόγος για πρωτοκλασάτο στέλεχος. Αλλά διευκρίνισε ότι εκείνος δεν θεωρούσε τον εαυτό του πρωτοκλασάτο στέλεχος. Λίγο αργότερα, ωστόσο, ο Μυλωνάκης είπε ότι με το που άκουσε τον Κυριάκο Βελόπουλο να απαντάει στην ερώτηση των δημοσιογράφων στην τηλεοπτική εκπομπή του Open, του τηλεφώνησε. Γιατί, άραγε; Είδε τον εαυτό του, πίσω από τις περιγραφές του ρεπορτάζ για εκείνους που πήγαν στη Βαλαωρίτου και συναντήθηκαν, κατά το δημοσίευμα, με τον Γρηγόρη Δημητριάδη και τον Παύλο Μαρινάκη;
Είπε και άλλα πολλά ο Μυλωνάκης. Κάθε φράση που έβγαινε από το στόμα του τον εξέθετε ολοένα και περισσότερο. Συμπεριφερόταν σαν εκείνους που τους πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη και εξαπολύουν επίθεση για να αποπροσανατολίσουν.
Το χειρότερο όλων, βέβαια, ήταν ότι ο τέως βουλευτής παραδέχθηκε ότι έφυγε από το σπίτι του για να μη συλληφθεί. Έγινε φυγόδικος σαν τον Αρτέμη Σώρρα και τον Χρήστο Παππά που δεν είχαν το σθένος να υπακούσουν στους νόμους του κράτους, που υποτίθεται ότι αγαπούν. Κι άντε, οι δύο προαναφερθέντες δεν έχουν υπηρετήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Μυλωνάκης, όμως, συστήνεται και ως αντισυνταγματάρχης εν αποστρατεία και με χιλιάδες ώρες πτήσεων. Πώς έγινε φυγόδικος; Ή, μήπως έγινε ρίψασπις; Δεν υπάρχει πιο ατιμωτική πράξη από το πέταγμα της ασπίδας. Μόνο έτσι, όμως, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την απόφασή του να φύγει από το σπίτι του, για να μη συλληφθεί.
Πάμε και σε μία άλλη παράμετρο. Με τις δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία και αφού η σύνδεση έγινε μέσω skype, όση ώρα βρισκόταν ο Μυλωνάκης στον αέρα, οι διωκτικές αρχές μπορούσαν να τον εντοπίσουν. Ακόμα και ο χάρτης που βρισκόταν πίσω του, στα τηλεοπτικά πλάνα, προφανώς και αποτελούσε στοιχείο. Έμεινε περίπου 20 λεπτά στον τηλεοπτικό αέρα. Δεν σκέφτηκε ούτε ένας να τον εντοπίσει; Ψιλά γράμματα!
