Σύμφωνα με πληροφορίες ο καθ´ ομολογίαν δράστης ενώπιον της ανακρίτριας επανέλαβε ότι δεν είχε προσχεδιάσει να σκοτώσει τη σύζυγό του αλλά θόλωσε όταν του είπε ότι θα τον εγκαταλείψει. Εκείνη τη στιγμή άρπαξε ένα σφυρί από την τσάντα της δουλειάς του και τη χτύπησε.
Στη συνέχεια, όπως είπε προσπάθησε να την επαναφέρει. Όταν κατάλαβε ότι είναι νεκρή, πανικοβλήθηκε. Έκρυψε τη σορό και για να καθησυχάσει τα παιδιά του, υποκρίθηκε ότι η μητέρα τους έφυγε από το σπίτι.
Αναλυτικά τι υποστήριξε στην απολογία του
«Θέλω να ζητήσω μια ειλικρινή συγγνώμη από τα παιδιά μου, που εξαιτίας της πράξης μου στερήθηκαν την παρουσία της μητέρας τους, από τους γονείς και τα αδέρφια της συζύγου μου, που στερήθηκαν την κόρη και αδελφή του αλλά κι από τον ίδιο μου τον εαυτό, που του στέρησε τον άνθρωπο που είχε τη μεγαλύτερη σημασία και δίνει νόημα στην ύπαρξη μου, μετά τα παιδιά μου!».
Περιγράφοντας τα όσα έγιναν την ημέρα της δολοφονίας, ο 39χρονος είπε πως: «Γύρω στις 1:30 π.μ., ξύπνησα και διαπίστωσα ότι η σύζυγός μου έλειπε από δίπλα μου. Την αναζήτησα, και την βρήκα στο μπάνιο που μιλούσε στο τηλέφωνο με ανοιχτή ακρόαση, σε video κλήση. Την άκουσα να λέει ότι θα έπαιρνε το μεγάλο μας γιο και θα έφευγε ενώ στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου ακουγόταν μία αντρική φωνή (η οποία μάλιστα προσομοίαζε στην φωνή παιδικού μου φίλου) που ανταποκρινόταν θετικά στα λεγόμενα της. Της ζήτησα να έρθει στο δωμάτιο να μιλήσουμε. Πράγματι ήρθε κι ενώ στην αρχή αρνήθηκε ότι μιλούσε στο τηλέφωνο (αποκρινόμενη ότι δήθεν έβλεπε «βιντεάκια»), στη συνέχεια παραδέχθηκε ότι μιλούσε με άντρα και συγκεκριμένα τον παιδικό μου φίλο και μου δήλωσε ταυτόχρονα ότι θα έπαιρνε το μεγάλο παιδί και θα έφευγε, αφού εγώ δεν είχα χρήματα, αποδίδοντας μου μάλιστα τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς ότι «είμαι ανθρωπάκι», «λίγος» και ότι «μια ζωή κοιμάμαι με το ψέμα της».
Προσπαθώντας να διατηρήσω μάταια τη ψυχραιμία μου την ρώτησα «για ποιο λόγο θα πάρει το μεγάλο παιδί μαζί της, αφού έχουμε δύο παιδιά». Τότε μου απάντησε με απόλυτη ψυχρότητα κοιτάζοντας με κατάματα ότι ο Ρ. δεν είναι δικό μου παιδί …Ξεστομίζοντας εκείνη τη στιγμή μία αδιανόητη για εμένα πραγματικότητα, με οδήγησε σε τόσο έντονη ψυχική υπερδιέγερση, η οποία πυροδότησε τον ανεξέλεγκτο εκείνο μηχανισμό μέσα μου, που είχε ως συνέπεια τον άδικο χαμό της….Θόλωσα τόσο πολύ ακούγοντας ότι το παιδί μου, που λατρεύω, δεν ήταν δικό μου, και χωρίς κανένα έλεγχο των πράξεων μου, έπιασα ένα σφυρί από την τσάντα των εργαλείων που χρησιμοποιώ στην οικοδομή και είχα εντός της κρεβατοκάμαρας και της κατάφερα ένα χτύπημα στο κεφάλι. Έπεσε πάνω στο κρεβάτι μας και εντελώς τυφλωμένος από τα έντονα συναισθήματα που βίωνα εκείνη τη στιγμή, έπιασα το καλώδιο ενός φορτιστή που ήταν δίπλα μου και το έσφιξα στο λαιμό της.
Όταν λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κατάλαβα τι είχε συμβεί, τρελάθηκα και προσπάθησα να την επαναφέρω δύο φορές. Την πίεζα στο στήθος και προσπάθησα να την κάνω να αναπνεύσει αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Ήμουν σε κατάσταση πανικού. Την σκέπασα και την έβαλα στην ντουλάπα.»
Μετά τη δολοφονία
«Τα παιδιά δεν είχαν ξυπνήσει και δεν άκουσαν τίποτα. Το πρωί έφυγαν για το σχολείο, χωρίς να παραξενευτούν για την απουσία της μητέρα τους, αφού άλλωστε πάντοτε εγώ τα καλούσα στο τηλέφωνο για να επιβεβαιώσω ότι είχαν ξυπνήσει και θα έφευγαν για το σχολείο, αφού εγώ έφευγα νωρίς, γύρω στις 6 για να μεταβώ στη δουλειά μου.
Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ, δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί. Δεν το χωρούσε ο νους μου. Ήθελα όμως να το πω στις Αρχές γιατί δεν άντεχα άλλο το βάρος, κι έτσι κάλεσα την αστυνομία και με απόλυτη ειλικρίνεια τους είπα τα πάντα. Από την μοιραία στιγμή που διαδραματίστηκαν αυτά τα γεγονότα, μέχρι και την αυθόρμητη εμφάνιση μου στις Αρχές, βίωνα καθημερινά μια ουσιαστική και συνειδητή ενδοσκόπηση που με οδήγησε να επιζητώ την αυτοτιμωρία μου. Άλλωστε, ποτέ δεν σκέφτηκα να τραπώ σε φυγή…
Ακόμα και τα μηνύματα που απέστειλα στον γιο μου από το κινητό της μητέρας του, αποκλειστικό σκοπό είχαν να καθησυχάσουν τα παιδιά μου και όχι να αποκρύψουν την άδικη πράξη μου, αφού άλλωστε ενώ είχα το χρονικό περιθώριο να τα διαγράψω δεν το έπραξα, αλλά αντίθετα τα έθεσα ο ίδιος υπόψη των Αρχών κατά το στάδιο της προανάκρισης. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα μου. Θα έδινα τα πάντα να γυρνούσα το χρόνο πίσω για να αλλάξω αυτό που έγινε σε μία στιγμή ανεξέλεγκτης οργής.»
Πηγή: real.gr – της Άννας Κανδύλη
