Το χρέος του ο κάθε δημοσιογράφος, το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Μπορεί όλοι να μιλάμε για τα ίδια πράγματα, να ορκιζόμαστε ότι τα υπηρετούμε, αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο για όλους. Ευτυχώς δηλαδή. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, το ίδιο ισχύει και για όλους τους ανθρώπους, δεν αφορά μόνο τους δημοσιογράφους οι οποίοι μπορεί να βρίσκουν μια πρόφαση ή δικαιολογία για να κρύβονται πίσω της.
Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα γιατί εκεί τον οδηγούν τα βιώματά του. Ή οι αυταπάτες του. Ή ενδεχομένως τα συμφέροντά του. Όποιος υποστηρίζει ότι κατέχει την αλήθεια, είναι υποκριτής, ή στην καλύτερη περίπτωση ένας εγωκεντρικός ημιμαθής που αναζητά επιβεβαίωση.
Έχω γράψει αρκετές φορές, ότι η αντικειμενικότητα στη δημοσιογραφία, είναι ο βαθμός της ευπρέπειας του υποκειμενισμού μας. Όλοι είμαστε υποκειμενικοί και αυτόν τον υποκειμενισμό μας τον εμφανίζουμε ως την αλήθεια που αγωνιούμε να ακούσουμε και από τους άλλους. Ένας δημοσιογράφος πολλές φορές είναι «κακός» γιατί δεν λέει αυτό με το οποίο θα συμφωνούσαμε, όχι γιατί λέει ψέματα.
Υπάρχουν βέβαια ιστορικές στιγμές, που η αλήθεια δραπετεύει ακόμη και αν έχουν κλείσει όλοι οι δρόμοι. Που δεν περιμένει ούτε την ερμηνεία μας, ούτε τα καπρίτσια της προσωπικής αντικειμενικότητας. Ίπταται πάνω από τις εξελίξεις και τους ανθρώπους και αποκτά ιερότητα και αποδοχή. Είναι η ώρα που αυτή η αλήθεια (ακόμη και αν αργότερα αμφισβητηθεί ή προδοθεί), γίνεται καύσιμο της Ιστορίας.
Ζούμε σε μια τέτοια περίοδο. Η αλήθεια είναι μπροστά μας και οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να την δουν. Το έγκλημα στα Τέμπη, αυτό το σκληρό γεγονός (ούτε μοίρα ήτανε ούτε ατυχία όπως θα ακούσετε παρακάτω) φέρνει τη χώρα μπροστά στον καθρέφτη.
Στον καθρέφτη αντικατοπτρίζεται ο πόνος, η θλίψη αλλά και η διαφθορά, ο κυνισμός, η απόγνωση. Δεν έχει νόημα να δεις κάτι μόνο από την εικόνα. Πρέπει να τα δεις όλα και να πάρεις αποφάσεις.
Κάθε μέρα γίνεται προσπάθεια να θολώσει η εικόνα. Να φταίει κάποιος (όσο πιο αόριστα τόσο πιο βολικά), ώστε να μην φτάσει η ευθύνη σε αυτούς που πρέπει. Η Ελλάδα όμως, που την Παρασκευή θα βγει στους δρόμους, κερδίζει την ενότητα της αυτογνωσίας. Την πραγματική ενότητα, που δεν κατασκευάζει σημεία συνάντησης των απόψεων, δεν έχει το άγχος της τεχνητής ομοφωνίας γιατί απλώς, όλοι συμφωνούν ότι δεν πάει άλλο.
Είναι η πιο σημαντική έκφραση της πολιτικής, με τους πολίτες να την κινούν και να την διεκδικούν. Την Παρασκευή η Ελλάδα θα είναι αλλιώς, θα έχει ξεκινήσει μια άλλη πορεία γιατί θα έχει καταλάβει και θα έχει δείξει κιόλας.
Μπροστά σε αυτές τις ιστορικές στιγμές, με τη σκέψη στα συντρίμμια με τα ανεκπλήρωτα όνειρα των παιδιών (μας) στα Τέμπη, αποφάσισα να καταθέσω τη δική μου άποψη. Μόνο που το κάνω αλλιώς αυτή τη φορά και όπως ίσως δεν με έχετε συνηθίσει. Με στίχους. Ο Αντρέας Κατσιγιάννης με τη μουσική του, τους έκανε μοιρολόι και η Ιουλία Καραπατάκη έγινε τα φτερά τους για να φτάσουν παντού. Με την Ιουλία, τον Αντρέα και όλο τον κόσμο.
Ζωή χαμένη
Ποιος μεγάλος πόνος διάλεξε ταξίδι
κι έγινε η αγάπη ένα μαύρο φίδι
στο σταθμό του τρένου κάποιος περιμένει
επιβάτης μόνος σε ζωή χαμένη
Μέσα στο βαγόνι άγουρη εφηβεία
με έρωτες και γέλια σε δημοπρασία
πριν να μεγαλώσει, δίχως να γεράσει
διάλεξε μονάχα για να προσπεράσει
Σβήσανε οι φλόγες, σβήσανε τα φώτα
τίποτα δεν είναι όπως ήταν πρώτα
στέγνωσαν τα μάτια, χάθηκαν οι λέξεις
μα εισιτήριο θα πρέπει να διαλέξεις
Ψάχνω ένα δρόμο, άλλη ιστορία
να μην έχει τρένο με τρελή πορεία
να φωνάζει η μάνα «στείλε όταν φτάσεις»
να περνούν τοπία, πόλεις κι αποστάσεις
Δεν υπάρχουν φρένα για να σταματήσει
το άτιμο το κέρδος και το αλισβερίσι
βάλαμε το μέλλον στην υπερταχεία
τίποτα δεν ήταν μοίρα και ατυχία
Ρεφρέν
Δεν υπάρχει αθώος του αίματος
να κοιτάει καθρέφτη του ψέματος
δεν υπάρχει αθώος, αθώος στ’ αλήθεια
που να αγαπά με τη σιωπή και τη συνήθεια
Πηγή: documentonews.gr – Κώστας Βαξεβάνης
